Zrozum swoje emocje. Poznaj sposoby radzenia sobie z natłokiem myśli i napięciem w ciele. Znajdź wsparcie dla siebie w tej ciąży.

📅 Piątek, 6 listopada 2026 r.
🕙 godz. 10:00–13:00

Być może myślałaś, że kiedy znowu zobaczysz dwie kreski, wreszcie odetchniesz. Tymczasem obok radości pojawił się lęk. Prawidłowy wynik badania uspokaja na chwilę. Kolejne ukłucie, zbliżająca się wizyta albo czyjaś historia ponownie uruchamiają obawy.

Chcesz zadbać o dziecko. Ty też potrzebujesz w tym czasie opieki, zrozumienia i oparcia.

Zapraszam Cię na trzygodzinny warsztat, podczas którego przyjrzysz się swojemu doświadczeniu ciąży po stracie i przećwiczysz konkretne sposoby wspierania siebie w trudnych momentach.

Czy to historia o TOBIE?

„Wyniki są dobre, ale ja ciągle boję się, że poronię”.
Odliczasz dni do kolejnego badania. Chciałabyś uwierzyć, że wszystko będzie dobrze, ale uspokajające słowa nie wystarczają na długo.

„Każde ukłucie sprawdzam w internecie”.
Szukasz ulgi i pewności. Zamiast nich często znajdujesz kolejne powody do niepokoju. Jesteś zmęczona, ale trudno Ci przestać czuwać.

„Boję się cieszyć i przywiązywać”.
Odkładasz myślenie o imieniu, zakupy, wyobrażanie sobie przyszłości. Może powtarzasz sobie: „Jeszcze nie teraz. Najpierw następne badanie”.

„Bardzo chciałam tej ciąży. Dlaczego więc nie czuję samej radości?”
Obawiasz się porodu, zmian w życiu, odpowiedzialności. Czasem masz dość. A potem pojawiają się wyrzuty sumienia, że po tym wszystkim nie powinnaś tak myśleć.

„Jestem w kolejnej ciąży, ale poprzednia strata nadal jest we mnie”.
Wracają wspomnienia, tęsknota, trudne daty. Być może otoczenie już patrzy w przyszłość, a Ty potrzebujesz również miejsca na to, co było.

„Słyszę: nie stresuj się. Tylko jak mam to zrobić?”
Masz wspierających ludzi wokół siebie, a jednak czasem czujesz się niezrozumiana. Potrzebujesz czegoś więcej niż zapewnienia, że będzie dobrze.

Nie musisz najpierw przestać się bać, żeby skorzystać ze wsparcia. Nie musisz też umieć dokładnie nazwać tego, co przeżywasz.

Co zyskasz dzięki udziałowi?

🌿 Dystans do czarnych scenariuszy — nauczysz się zauważać lękową myśl bez traktowania jej jak zapowiedzi przyszłości.

🌿 Odpoczynek od ciągłego sprawdzania — poznasz sposoby wychodzenia z kręgu: niepokój → googlowanie → chwilowa ulga → kolejna obawa.

🌿 Łagodzenie napięcia w ciele — wypróbujesz krótkie ćwiczenia do wykorzystania przed badaniem, wieczorem czy w trudniejszej chwili.

🌿 Więcej wyrozumiałości dla siebie — przyjrzysz się mieszanym uczuciom, bez dokładania sobie winy, że „powinnaś się tylko cieszyć”.

🌿 Czulsza relacja z ciałem i dzieckiem — poznasz łagodne sposoby rozwijania bliskości we własnym tempie, bez wymuszania radości.

🌿 Wyjdziesz z własnym planem na trudniejsze chwile: co zrobić, z jakiego ćwiczenia skorzystać i jak poprosić bliskich o potrzebne wsparcie.

Najpierw zrozumienie: co dzieje się ze mną w tej ciąży?

W pierwszej części połączymy przystępną wiedzę psychologiczną z ćwiczeniami i pytaniami do osobistej refleksji.

Dlaczego tak się boję, skoro teraz wszystko wygląda dobrze?
Przyjrzymy się temu, jak doświadczenie straty może wpływać na dzisiejsze poczucie bezpieczeństwa. Porozmawiamy o czujności, potrzebie kontroli i o tym, dlaczego tak trudno czasem przyjąć uspokajające informacje.

Skąd jednocześnie pragnienie dziecka i obawa przed macierzyństwem?
Zatrzymamy się przy ambiwalencji: pragnieniu bliskości i potrzebie ochrony przed bólem, radości i żalu, oczekiwaniu na dziecko i tęsknocie za dotychczasowym życiem.

Jak zmienia się emocjonalne doświadczenie ciąży?
Poznasz perspektywę „psychologicznych trymestrów”: zmieniających się pytań, potrzeb i wyzwań — od przyjmowania wiadomości o ciąży po przygotowanie do narodzin. Potraktujemy ją jako mapę możliwych doświadczeń, a nie harmonogram tego, co powinnaś czuć.

Co ma z tym wspólnego mózg i układ nerwowy?
W przystępny sposób porozmawiamy o wykrywaniu zagrożenia, reakcjach stresowych i zmianach związanych z przygotowaniem do rodzicielstwa. Bez straszenia wpływem emocji na dziecko.

Z jaką własną historią wchodzę w macierzyństwo?
Przyjrzymy się doświadczeniu otrzymywania opieki oraz rodzinnym opowieściom o ciąży, porodzie i byciu matką — również o czasie, gdy sama byłaś w brzuchu swojej mamy. Oddzielimy to, co wiemy, od domysłów. Nie będziemy przypisywać dzisiejszym emocjom pewnych przyczyn w życiu płodowym ani „odtwarzać” prenatalnych wspomnień.

Nie musisz dzielić się osobistymi odpowiedziami z grupą. Część refleksji możesz zachować wyłącznie dla siebie.

Potem praktyka: co mogę zrobić, kiedy jest mi trudno?

1. Kiedy myślę: „Na pewno coś się stanie”

Przećwiczysz sposób zauważania lękowej myśli i nabierania do niej dystansu. Nauczysz się rozpoznawać różnicę między pojawieniem się obawy a koniecznością podążania za nią.

2. Kiedy ciało jest napięte i trudno mi się zatrzymać

Wypróbujesz krótkie ćwiczenia oparte na orientowaniu się w otoczeniu, odczuwaniu podparcia i łagodnym ruchu. Sprawdzisz, co daje Ci oparcie, a co nie jest dla Ciebie pomocne. Bez obowiązku zamykania oczu czy skupiania się na brzuchu.

3. Kiedy sprawdzanie i analizowanie przynosi ulgę tylko na chwilę

Przyjrzysz się własnemu schematowi: obawa → sprawdzanie → chwilowa ulga → kolejna obawa. Poszukasz sposobu na przerwę w tym cyklu, z zachowaniem zaleconej opieki medycznej i reagowania na niepokojące objawy.

4. Kiedy czuję coś, czego „nie powinnam”

Przećwiczysz nazywanie emocji i odpowiadanie sobie bez dodatkowej krytyki. Zamiast kolejnego wymagania „muszę się uspokoić” poszukasz odpowiedzi na pytanie: „Czego potrzebuję, skoro teraz jest mi tak trudno?”.

5. Kiedy bliscy chcą pomóc, ale ich słowa bolą

Ułożysz własne zdania, z których możesz skorzystać w rozmowie, na przykład:

„Nie potrzebuję teraz zapewnienia, że wszystko będzie dobrze. Potrzebuję, żebyś mnie wysłuchał”.

„Chcę móc powiedzieć, że się boję, bez przypominania mi, że powinnam się cieszyć”.

6. Kiedy lęk odkłada całe życie na później

Wybierzesz mały, możliwy krok w stronę tego, co jest dla Ciebie ważne: odpoczynku, bliskości, codzienności czy kontaktu z dzieckiem. We własnym tempie, bez obowiązku kupowania wyprawki czy „cieszenia się na zapas”.

Jak będziemy pracować?

To połączenie krótkich części edukacyjnych, indywidualnej refleksji, rozmowy i praktycznych ćwiczeń. W programie przewidziana jest przerwa.

Nie musisz opowiadać szczegółów straty. Możesz odmówić udziału w ćwiczeniu, pozostać przy pisaniu albo zrobić przerwę. Nie będziemy porównywać doświadczeń ani przekonywać się nawzajem do pozytywnego myślenia.

Wyjdziesz z zapisanym planem na trudniejsze chwile: co zauważyć, czego spróbować, do kogo się zwrócić i o jakie wsparcie poprosić.

Warsztat ma charakter psychoedukacyjny i rozwojowy. Nie zastępuje psychoterapii ani opieki medycznej. Nie obiecuję, że po trzech godzinach lęk zniknie. Proponuję wiedzę, przestrzeń do lepszego zrozumienia siebie i narzędzia, które możesz wypróbować w codziennym życiu.

Informacje organizacyjne

📅 Termin: piątek, 6 listopada 2026 r.
🕙 Godziny: 10:00–13:00
📍 Miejsce / forma: online, na platformie Zoom
👥 Liczba uczestniczek: max 15
💛 Cena: 199 PLN
✉️ Pytania: kontakt@malgorzatamikolajczyk.pl

Dla kogo?

• Kobiety w ciąży po doświadczeniu straty (poronienie, niezaimplementowany zarodek po ivf)
• 16-36 tc

TĘCZOWA CIĄŻA TO SZCZEGÓLNA CIĄŻA I NIE POWINNAŚ PRZECHODZIĆ PRZEZ NIĄ SAMA.

]